Spijtig genoeg hoort het bij het leven: iemand verliezen, dierbare verliezen. En je wordt er weer even aan herinnert dat het gebeurt wanneer het gebeurt. Maar hoe gaat een kind hiermee om? Of hoe praat je als ouder er over met je kind(eren)? Ik had hier zelf eigenlijk nog nooit over nagedacht, tot ik werd gedwongen om erover na te denken. Helaas en met veel verdriet is mijn vader vorige week overleden. En hoewel ik mezelf nog vaak kind voel, heb ik nu zelf een zoontje van 2,5 jaar, die ik moet uitleggen dat we niet meer bij opa op bezoek kunnen. Althans, dat kan wel, maar opa zelf is er niet meer.

We gingen vaak samen met Frey naar opa toe en omdat hij al langere tijd ziek was en vooral in bed lag noemde Frey hem opa Bed. De laatste periode namen we Frey niet meer mee naar mijn vader en toen mijn vader kwam te overlijden hebben we gezegd dat opa slaapt en niet meer wakker wordt. Niet wetend dat het niet handig is om dat te zeggen, omdat kinderen hierdoor angstig kunnen worden wanneer ze gaan slapen. Gelukkig hebben we dit maar 1 of 2 keer gezegd. Toen we de uitvaart ondernemer om advies vroegen, was het eerste wat ze zei dat we vooral niet moesten zeggen dat opa slaapt. Fijn genoeg zijn kinderen helemaal niet bang voor de dood. "Kinderen kan je het beste heel expliciet vertellen wat dood is. Kikker en het vogeltje is een goed boekje om te lezen. Hij moet niet denken dat opa slaapt. Want dan kan hij weer wakker worden en zal jouw zoontje misschien bang zijn om te gaan slapen. Kinderen zijn niet bang voor dood. Als je gewoon uitlegt, op een gewone manier dan begrijpen ze dood het beste". Aldus onze uitvaart ondernemer.

Kikker en het vogeltje

We kregen het boekje 'Kikker en het vogeltje' te leen van de uitvaart ondernemer en vervolgens heb ik het boekje met Frey gelezen. Hij kende het woordje 'dood' nog niet en heeft het de eerste keren een aantal keer herhaald. "Dood, doooood, dood". Het boekje van Kikker gaat over een vogel die ze vinden. De vogel doet het niet meer, is ziek, is dood. Vervolgens gaan ze de vogel begraven en spreken ze mooie woorden uit over de vogel. Na de plechtigheid gaan alle vriendjes weer met elkaar spelen. Na het boekje een aantal keer te hebben gelezen vroeg ik aan Frey wie er nog meer ziek is. Hij kwam uit op opa Bed. Vervolgens viel er een kwartje en zei hij uit zich zelf "opa ook dood".  



Samen met Frey hebben we een vlinder gemaakt die we op de kist konden draaien en heeft hij op de opvang een mooie tekening met vlinders gemaakt. Het boekje hebben we die week een aantal keer gelezen, hij wilde het steeds opnieuw lezen.

Op de dag van de uitvaart was Frey blij dat we naar opa zouden gaan. Hij had een mooie tekening gemaakt op de opvang en samen met zijn vlinder reden we naar opa. In de auto vroegen we: "waar gaan we heen?" waar hij nietsvermoedend en blij als altijd zei: "naar opaaaa!". Toen we bij opa Bed waren, lag opa in de kist. Frey liep de hele woonkamer door: "waar is opa nou?". We legde Frey uit dat we vandaag opa zouden gaan begraven, net zoals Kikker deed bij de vogel. Samen draaide we de houten vlinder op de kist en gaven opa zijn cadeau: de tekening. 

De dag na de uitvaart reden we samen met Frey naar het bos. Hij wilde graag het boekje lezen van 'Kikker en het vogeltje' en wist zelf te zeggen: "opa, opa dood, opa begraven". We hebben in het bos, ook al regende het pijpenstelen, gelopen en tijdens het lopen kwamen we veel torren tegen die we samen hebben begraven. Net als opa, want die was ziek, die is dood. 

Dag lieve papa, lieve opa, hoe onwerkelijk nu alles nog is, we zullen je nooit vergeten! 🧡